Tek bir kibrit çöpü iki parmak arasında tutulurken incecik, kırılgan ve sessizdir; ama bir kutunun içinde, diğerleriyle omuz omuza verdiğinde koca bir ormanı yakacak gücü toplar. İnsan da böyledir; tek başınayken sadece bir kibrittir, ancak bir amaca, bir topluluğa, bir sevdaya eklemlendiğinde yangına dönüşür. Bir, ya tek başına bir çöptür ya da bir yangının ilk kıvılcımı.
Bir kar tanesi havada süzülürken ağırlıksızdır; avucuna düşer, erir, yok olur. Ama milyonlarcası dağın yamacında birikir, kenetlenir ve önüne çıkan her şeyi silip süpüren bir çığa dönüşür. Tarihi değiştiren fikirler, büyük devrimler, unutulmaz eserler hep böyle başlamaz mı? Önce bir, sonra bir tane daha, sonra binlerce. Bir, bütünün küçük harfi, çığın sessiz hecesidir.
Yeni doğmuş bir bebeğin ilk nefesi, bir maratoncunun attığı ilk adım, bir tohumun toprağı çatlatan ilk filizi; hepsi zayıf, hepsi ürkek, hepsi tamamlanmamıştır. En büyük yolculuklar, en görkemli yapılar, en derin aşklar o ilk anda, o ilk harekette saklıdır. Bir, bitmişliğin değil, başlamışlığın sayısıdır. Sen hangi "bir"i ertelemekten vazgeçip nihayet başladın?
bir için burada olmayan bir anlam var mı? Ekle — yeterince akım alırsa sözlüğe girer.
// her ziyaretçi tek bir anlamı öne çıkarabilir.