İki kutup vardır; zıt olanlar birbirini çeker, aynı olanlar iter. Yaklaştıkça çekim katlanır, uzaklaştıkça sıfırlanır. Bazı insanlar da tam zıddın olduğu için hayatında tutunur; benzerlik değil, farklılık bağlar. Mıknatıs, uyumsuzluğun çekimidir.
Manyetik alan çıplak gözle görülmez; demir tozları dökülmeden varlığından emin olamazsın. Karizma, aşk, nefret de böyledir; etkisini hissedersin ama kaynağını göremezsin. Mıknatıs, görünmeden çekendir.
Sıradan bir demir parçası, mıknatısa sürtülünce kendisi de mıknatıs olur; geçici bir güç kazanır, bir süre çeker, sonra söner. İnsan da yanında durduğu kişiden güç alır; ama asıl mesele, o gücü kendinde tutabilmektir. Sana sürtünen son mıknatıstan geriye ne kaldı?
mıknatıs için burada olmayan bir anlam var mı? Ekle — yeterince akım alırsa sözlüğe girer.
// her ziyaretçi tek bir anlamı öne çıkarabilir.